முதல் ஓவியமும், உரிமைகளும்

முதல் ஓவியமும், உரிமைகளும் 

முதல் ஓவியம் 

விடுமுனை நாளன்று, அருகிலிருக்கும் எங்காவது சென்று சுற்றிப் பார்த்துவிட்டு வரலாம் என்ற விருப்பத்துடன், கருவந்தியாவிலிருந்து சுமார் 4 கி.மீ தொலைவில், சசராம் நகரில் அமைந்திருந்த ஷெர்ஷா கல்லறைக்குச் சென்றேன். நுழைவுச் சீட்டினை வாங்கிக்கொண்டு உள்ளே நுழைந்ததும், நீர் நிலைகளுக்கு நடுவே அமைந்திருந்த அதன் காட்சி வாசலிலேயே என்னை சற்று ஸ்தம்பித்து நிற்கச் செய்தது. உள்ளே சென்று சுற்றிப் பார்த்துவிட்டு, அழகான அதன் சுவர்களில் எழுதப்பட்டிருந்த, பலரது காதல் மொழிகளையும் வாசித்தவனாக நடந்துகொண்டிருந்த எனது கண்களில், ஆங்காங்கே ஒளிப்பிடத்தில் அமர்ந்து உரையாடிக்கொண்டிருக்கும் இளஞ்ஜோடிகளும் கண்ணில் பட்டன. ஒருபுறம், சுற்றுலா ஸ்தலங்கள் இவ்வாறு கைளாளப்படுகின்றதே என்ற மனவருத்தம் உண்டானாலும், உடனே அதன் வாசலை விட்டு வெளியேறிவிடவில்லை நான். ஷெர்ஷா கல்லறை அமைந்திருந்த வளாகத்தினுள் ஒரு மரத்தின் அடியில் உட்கார்ந்தவனாக, சட்டைப் பையிலிருந்த ஒரு வெள்ளைக் காகிதத்தையும் எழுதுகோலையும் எடுத்து, ஷெர்ஷா கல்லறையையும் அதைச் சுற்றியிருந்த நீர் நிலைகளையும் மற்றும் மரங்களையும் ஓவியமாகத் தீட்டத் தொடங்கினேன்; இதுவே, பீஹாரில் நான் வரைந்த முதல் ஓவியம்.  

ஊரைச் சுற்றியவை உரிமையானது

கருவந்தியா பணித்தளத்தில் நான் தங்கியிருந்த ஆரம்ப நாட்களில், வீட்டிலிருந்து தொழிற்பயிற்சி மையத்திற்குச் செல்லும்போது, வழியில் ஆங்காங்கே படுத்துக் கிடந்த மற்றும் எதிர்ப்பட்ட சில நாய்களுக்குச் சில பிஸ்கட்டுகளைக் கொடுக்கத் தொடங்கினேன்; அதைக் கண்ட அவைகள், என்னை அடையாளம் கண்டுகொண்டு, தினமும் நான் வெளியில் செல்லும்போது, பிஸ்கட் கிடைக்கும் என என்னிடத்தில் எதிர்பார்க்கத் தொடங்கிவிட்டன. நானும் அவைகளை ஏமாற்றிவிடக்கூடாது என்ற எண்ணத்தோடு, என்னுடைய வீட்டில் அவைகளுக்கென்று ஒரு டப்பாவில் பிஸ்கட்டுகளை வாங்கிவைத்து தினமும் அவைகளுக்குக் கொடுத்து வருவதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தேன். தினமும் காலை சுமார் ஐந்து மணிக்கு எனது வேத வாசிப்பு மற்றும் ஜெப வேளையை முடித்ததும், என் வீட்டு வாசற்படிக்கு முன் அவைகள் அனைத்தும் ஆஜராகிவிடுவதும், பிஸ்கட்டுகளைக் கொடுத்த பின்னரே அங்கிருந்து புறப்பட்டுச் செல்வதும் அவைகளுக்கு வழக்கமாயிருந்தது. அதுமாத்திரமல்ல, வீட்டிலிருந்து தொழிற்பயிற்சி மையத்திற்கு தினமும் நான் நடந்து செல்லும்போதும், பாதுகாவலர்களைப் போல அவைகள் அனைத்தும் என்னைச் சுற்றியே வருவது, நண்பர்களோடு செல்லும் உணர்வைத்தான் அப்போது எனக்குக் கொடுத்தது. ஒருமுறை, நான் தொழிற்பயிற்சி மையத்தின் அலுவலகத்தில் அமர்ந்திருந்தபோது, ஜன்னலுக்கு வெளியே சோனி நாய் வித்தியாசமாகக் குரல் எழுப்புவதைக் கேட்டு நான் வெளியே வந்து பார்த்ததும், என்னை அழைத்துக்கொண்டு, என் இல்லத்திற்கு அருகே சென்றது சோனி. அது குட்டி போடுவதற்கு இடம் தேடித்தான் என்னைக் கூட்டிச் செல்லுகின்றது என்பதைப் புரிந்துகொண்ட நான், அதற்கான ஆயத்தங்களைச் செய்து கொடுத்தேன்; ஆறு குட்டிகளை ஈன்றது; அவைகளில் உயிரோடிருந்தவைகளுக்கு மிராண்டா, பெப்சி, ஸ்பிரைட் மற்றும் கொக்ககோலா என்று பெயரிட்டேன் நான். அவைகள் இன்றும் என் நினைவில் நிற்கின்றன. அவை அனைத்தும், தெரு நாய்களாக அங்கே சுற்றித் திரிபவைகள்தான்; என்றாலும், உரிமையாக என்னை அனுதினமும் தேடிவருபவைகள். பாசத்தின் மிகுதியினால், சில நேரங்களில், அழுக்குக் கால்களால் என் மீது ஏறி, ஆடைகளை அழுக்காக்கிவிடுவதும் உண்டு; என்றாலும், அது எனக்கு ஆனந்தமான அனுபவமாகவேயிருந்தது. 

ஒருமுறை, கருவந்தியாவிற்கு அருகிலிருக்கும் அமர்தலாப் வழியாக நான் வந்துகொண்டிருந்தபோது, பசியோடு தனியாகக் கிடந்த ஓர் நாய்க் குட்டியைக் கண்டு, அதனை வீட்டிற்குக் கொண்டுவந்தேன். அதற்கு 'ஜாலி' என்று பெயரிட்டு வளர்த்தேன். மற்ற நாய்களைப்  போல அதற்கு சுதந்தரம் கொடுக்காமல், வீட்டிற்குள் வைத்து வளர்த்ததினால், சற்று கண்டிப்போடு வளர்த்தேன். என்றபோதிலும், சில நாட்களுக்குப் பின், அது காணாமற்போனது. 2004-ம் ஆண்டு திருமணத்திற்குப் பின் நான், சிக்காரியா பணித்தளத்தின் ஜெம்ஸ் வெளியீட்டுத் துறைக்கு மாற்றப்பட்டதினால், அதற்குப் பின் அவைகளைச் சந்திக்கும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைக்கவில்லை.