குலை நடுங்கும் கொலையும்,
வலியுடன் விளம்பரமும்
குலை நடுங்கும் கொலை
அது ஒரு இரவு நேரம், வீட்டினுள் மின்சாரம் இல்லாததினால், அருகிலிருந்த கோழிப் பண்ணையின் மொட்டை மாடியில் பாய் விரித்துப் படுத்திருந்தேன் நான். நள்ளிரவு, திடீரென யாரோ கூச்சலிடும் சத்தம் கேட்க, எழுந்து பார்த்த எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. கூச்சல் சத்தம் வரும் திசையோ முழுவதும் இருளாயிருந்தது. காலையில் எழுந்து விசாரித்தபோது, யாரோ கொலை செய்யப்பட்டு விட்ட செய்தி எனது காதுகளில் விழுந்தது; அப்போது, இந்த இடம் இத்தனை பயங்கரமானதா? என்ற கேள்வியும் என் மனதில் எழுந்தது. அதைத் தொடர்ந்து, அவ்வப்போது, ஜாதிச் சண்டைகளையும், குடித்துவிட்டு அவ்வழியாய்ச் செல்லும் மனிதர்களின் சண்டைகளையும் கண்டபோது, மாற்றத்தை ஏற்படுத்தவே இங்கே வைக்கப்பட்டிருக்கிறோம் என்பதை புரிந்துகொண்டேன் நான்.
திருடர்களின் பயமும் அங்கே நிறைந்து காணப்பட்டது, தீவிரவாதிகளின் போக்குவரவும் அப்போது அங்கே அதிகரித்திருந்தது. இரவு நேரங்களில் வீட்டை விட்டு வெளியே செல்லும்போது, டார்ச் அடிக்கக்கூடாது என்று எனக்கு அப்போது அங்கிருந்த சிலர் ஆலோசனை அளித்திருந்தனர். அவ்வாறு, டார்ச் அடித்துக்கொண்டு சென்றால், யாரோ செல்லுகிறார்கள் என்று அடையாளம் கண்டுகொண்டு, அவர்களிடம் கொள்ளையடிப்பதற்காக திருடர்கள் வந்துவிடுவார்கள் என்பதே அதற்குக் காரணம். ஒருமுறை சிக்காரியாவிலிருந்து கருவந்தியா சென்ற நான், ஆட்டோவிலிருந்து சாலையில் இறங்கி மாலை நேரமாகிவிட்டதினால் கையில் டார்ச் லைட் இருந்தும் அதனை அடிக்காமல், மெல்ல மெல்ல நடந்து அங்கிருந்த முட்செடிகளுக்குள் சிக்கிக்கொண்டேன்; இரவு நேரம், வெளியேற வழியும் தெரியவில்லை. டார்ச் அடித்துவிட்டால் யாராவது திருடர்கள் வந்துவிடுவார்கள், முட்செடிகளுக்குள் இருப்பதினால் ஓடவும் முடியாது என்ற நிலையில், சுமார் இரண்டு மணி நேரத்தைக் கழித்தேன். பின்னர் ஒரு வழியாத தடுமாறி காயங்களுடன் வீடு வந்து சேர்ந்தேன்; அன்று முதல், மாலை நேரங்களில் தனியாக வருவதைத் தவிர்த்துக்கொண்டேன்.
வலியுடன் விளம்பரம்
ஒரு சிறிய அறுவை சிகிச்சை செய்திருந்த நேரம் அது, சற்று வலியுடன் வீட்டில் படுத்திருந்தேன் நான். ஜெம்ஸ் தொழிற்பயிற்சி மையத்தைப் பற்றி விளம்பரப்படுத்தும்படியாக, அச்சடிக்கப்பட்டிருந்த துண்டுப் பிரதிகளை அருகாமையிலிருக்கும் கிராமங்களுக்குக் கொண்டு சென்று கொடுக்கும்படியாகக் கேட்டுக்கொண்டார் தொழிற்பயிற்சி மையத்தின் முதல்வர் சகோதரர் ஜேசுதாசன். நான் பயன்படுத்திக்கொள்ளும்படியாக, சகோதரர் அகஸ்டின் ஜெபக்குமார் கொடுத்திருந்த ஸ்கூட்டரில் சென்று கொடுக்கலாமா? என்று நான் கேட்டபோது, மற்ற ஆசிரியர்களெல்லாம் சைக்கிளில்தான் செல்லுகிறார்கள்; எனவே, நீங்கள் மட்டும் ஸ்கூட்டரில் சென்றால் வித்தியாசமாயிருக்குமே என்ற அவரது ஆலோசனையின்படி, கொஞ்சம் சகித்துக்கொண்டு நானும் சைக்கிளிலேயே கிராமங்களுக்குச் சென்று துண்டுப்பிரதிகளை விநியோகித்துவிட்டு வீடு திரும்பினேன். மற்ற ஆசிரியர்கள் செல்லும்போது, நான் செல்லாமலிருக்கக்கூடாதே, என்ற வைராக்கியத்தோடு நான் எடுத்த முடிவு அது.
ஒருமுறை, அருகிலிருந்த ஒரு கிராமத்தில் வசித்துவந்த ஓர் ஏழைக் குடும்பத்திற்கு, ஜெம்ஸ் தொழிற்பயிற்சி மையத்தின் உதவியோடு வீட்டைப் புணரமைத்துக் கொடுத்திருந்தோம். பணிகள் முடிந்த பின், கட்டுமானத்திற்கு உபயோகப்படுத்தப்பட்ட பொருட்களை தொழிற்பயிற்சி மையத்திற்குக் கொண்டுவர முதல்வர் சகோதரர் ஜேசுதாஸன் சொன்னபோது, 'ஜீப் மூலமாகவா?' என்று கேட்டேன் நான். அதற்கு அவர், இல்லை, அருலேதானே இருக்கிறது, இரண்டு மாணவர்களைக் கூட்டிக்கொண்டு, மூன்று சக்கர சைக்கிளைக் கொண்டு சென்று எடுத்துக்கொண்டுவந்துவிடுங்கள் என்று ஆலோசனை கூறினார். மாணவர்களுடன் சென்று, பொருட்களை எடுத்துக்கொண்டு திரும்பி வந்துகொண்டிருந்தபோது, ரயில் பாதையில் மூன்றுசக்கர சைக்கிளின் ஒரு சக்கரம் சிக்கிக்கொண்டது. நீண்ட நேரம் போராடியும் பலனளிக்கவில்லை; அது அடிக்கடி ரயில்கள் வந்து செல்லும் பாதை என்பதை அறிந்திருந்ததினால், சைக்கிளை விட்டுவிட்டு சென்றுவிடலாம் என நாங்கள் யோசித்து, இறுதியாக எங்களால் இயன்றமட்டும் முழுபெலத்துடன் தள்ளினபோது, தேவ கிருபையினால் சைக்கிள் வெளியே வந்தது; நாங்களும் தப்பித்தோம், பொருட்களும் தப்பித்தன.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக